พรบ.การคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ.2557


คนไร้ที่พึ่ง

คำนิยาม

  1. บุคคลซึ่งไร้ที่อยู่อาศัยและไม่มีรายได้เพียงพอแก่การยังชีพ
  2. บุคคลที่อยู่ในสภาวะยากลำบากและไม่อาจพึ่งพาคนอื่นได้

    ได้แก่ พระราชบัญญัติการคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง พ.ศ.2557

2.1 บุคคลที่ประสบความเดือดร้อน หมายถึง บุคคลสัญชาติไทยที่มีความยากลำบากในการดำรงชีพ เนื่องจากเหตุหัวหน้าครอบครัวหรือบุคคลหลักในครอบครัว

(ก) ตาย
(ข) ทอดทิ้งสาบสูญหรือต้องโทษจำคุก
(ค) ประสบอุบัติเหตุหรือเจ็บป่วยร้ายแรงจนไม่สามารถประกอบอาชีพได้
(ง) ไม่สามารถดูแลครอบครัวได้ด้วยเหตุอื่นใด

     2.2 คนเร่ร่อน หมายถึง บุคคลสัญชาติไทยที่ออกมาจากที่พักเดิม ไม่ว่าด้วยเหตุใดๆก็ตาม มาอยู่ในที่สาธารณะ หรือบุคคลที่ออกมาจากที่พักเดิมมาตั้งครอบครัวหรือมาใช้ชีวิตแบบครอบครัวใหม่ในที่ สาธารณะ และทั้งสองกลุ่มอาจจะย้ายที่พัก   ไปเรื่อยๆ หรืออาศัยอยู่ที่ใดที่หนึ่งในช่วงเวลาหนึ่งเพื่อดำรงชีวิตประจำวันในที่สาธารณะนั้นๆ

2.3 บุคคลซึ่งอาศัยที่สาธารณะเป็นที่พักผ่อนชั่วคราว หมายถึง บุคคลสัญชาติไทยที่มาทำภารกิจ บางอย่างและไม่มีที่พักอาศัย ไม่มีเงินเช่าที่พัก

2.4 บุคคลที่มีสถานะทางทะเบียนราษฎรแต่ไร้สัญชาติ หมายถึง บุคคลที่ถูกบันทึกทางทะเบียนราษฎรของรัฐใดรัฐหนึ่ง แต่มิได้รับการรับรองในสถานะคนสัญชาติโดยรัฐนั้นหรือรัฐอื่นใดที่ประสบปัญหาการดำรงชีพ

2.5 บุคคลไม่มีสถานะทางทะเบียนราษฎร หมายถึง คนไร้รัฐซึ่งอาจจะเป็นคนที่เกิดในประเทศหรือนอกประเทศไทย     ก็ได้ แต่มีเหตุทำให้ไม่มีสถานะทางทะเบียนราษฎรทั้งของประเทศต้นทางและประเทศไทย ที่ประสบปัญหาการดำรงชีพ

 

การคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง


หมายถึง การจัดสวัสดิการสังคม การเสริมสร้างสมรรถภาพทางร่างกายและจิตใจ การรักษาพยาบาล การส่งเสริมการศึกษาและอาชีพ การส่งเสริมและสนับสนุนการสร้างโอกาสในสังคม